|
leave nimmen
wit hoe’t wy yn eardere libbens
inoar foarby
ronnen of de bus misten dêr’t ien
fan ús
beiden yn siet of do myn suster ús mem
yn wiest en it
tusken ús neat wurde mocht om’t
der te folle
jierren of in leauwe tusken ús
dreaunen sa
plastysk as in kontinint sil de ôfstân
wol ris west
ha ik wie miskien drok dwaande mei
it
útfinen fan fjoer wylst do en dyn frijer
oare kant de
oseaan de kearsen oanstutsen
hâld ik
dy al wer te stiif fêst ik wol dy net
fynknipe mar
ik bin bliid en tagelyk bang
dat der noait
mear tusken ús wêze sil as dit hielal
dêr’t
wy net by inoar yn komme kinne omdat
it te lyts is
foar it fertriet fan twa dy’t ien wurde
leave lit tiid
ús fan inoar ôf skuorre at wy ien foar ien
deageane wy
slaan werom mei brêgen fan wurden |
liefste
niemand weet hoe wij in eerdere levens
elkaar voorbij
liepen of de bus misten waar één
van ons beiden
in zat of jij mijn zuster moeder
in was en het
tussen ons niks mocht worden omdat
er te veel
jaren of een geloof tussen ons
dreven zo
plastisch als een continent zal de afstand
soms geweest
zijn ik was misschien druk in de weer met
het uitvinden
van vuur terwijl jij en je vrijer
aan de
overkant van de oceaan de kaarsen aanstaken
hou ik je
alweer te stevig vast ik wil je niet
fijnknijpen
maar ik ben blij en tegelijk bang
dat er nooit
meer tussen ons zal zijn dan dit heelal
waarin we niet
bij elkaar kunnen komen omdat het
te klein is
voor het verdriet van twee die één worden
liefste laat
tijd ons uit elkaar rukken als we een voor een
doodgaan wij
slaan terug met bruggen van woorden |
