|
|
Stappen
als eilanden op het water,
stappen
die komen en gaan als het tij,
geleid
door een licht van de overzij.
Stappen
in water achtergelaten.
Eiland
als voetstap over de einder -
over
de einder gaat het verhaal.
Over
het einde zwijgt alle taal,
maar
het licht wordt wijder en wijder.
Kom.
En ga. Hoe ver je ook kijkt:
de
horizon wijkt, en wijkt, en wijkt.
|
|
 |
|
Op
het beeld van Nynke fan Hichtum, te Nes (D)
Fragmenten
van een vrouw: een hand,
een
hoofd, de ogen strak gericht
op
’t vel papier dat voor haar ligt,
op
wat zij schreef. Het houdt verband
wél
met elkaar, en met haar dromen,
haar
visioen (zij zag een vergezicht
dat
daagde in rood morgenlicht),
maar
niet met haar. Zij blijft ontkomen
aan
wie haar kennen wil. Dat wat zij schreef
is
alles wat er van haar achterbleef.
Fragmenten
van een vrouw, meer niet.
Zo
staat zij hier in brons beschreven:
beeld
van een gebroken leven.
Ik
zie haar aan. Zij niet.
Wouter
Koek van Egmond
|
|
|
|
Kijk:
je bent niet wie je was.
Je
hebt iets afgesloten.
Je
liet je achter in het gras.
Je
gaat op hoge poten
naar
waar je nog niet bent geweest.
En
naast je gaat wie heel je leven
één
laagtij slechts jouw voetstap leest:
handschrift
in het zand geschreven.
Wie
is het die jou nu nog ziet
en
ziet maar– en herkent jou niet |
|
