|
De
Vuurpijl
Die
laatste avond, na onze ruzie, o zo vurig
ging
je ver weg van mij, jij, altijd zo wispelturig.
Gillend
verdween je langzaam uit mijn zicht
maar
toen, opeens, zag ik jouw licht.
Na
die uitbarsting besefte ik hoe prachtig jouw innerlijk is
als
een ster bij heldere hemel, wat een gemis.
Ik
had alles voor je gedaan, echt waar,
maar
ik wist, voor ons geen tweede kans, zelfs niet in het nieuwe jaar. |