|
It
jankend rút
It
is in jankend rút dat it glês
piipjen
docht fan illinde,
swart
sjocht nei binnen, fljocht
oan,
lûkt oan it ferstân,
doch
iepen dat rút en spring del
sjoch,
dêr falt in man foar my
at er
ûnder is hat er de eagen iepen
en
stoarret glêzich nei de himel,
nei
my. Hoe oars as juster.
Het
jankend raam
Het is een
jankend raam dat het glas
piepen doet
van ellende,
zwart kijkt
naar binnen, vliegt
aan, trekt aan
het verstand,
doe open dat
raam en spring neer
kijk, daar
valt een man voor mij
beneden heeft
hij de ogen open
en staart
glazig naar de hemel,
naar mij. Hoe
anders dan gisteren.
|